چهار ماه يك مثلّثه از بروج فلك بپزد و به دو زنند ، آتشى و بادى و آبى و ترابى مزاج اعتدال پذيرد و صورت و شكل پيدا آيد و لختى بجنبد . ماه پنجم چون ماه به خانهء پنجم افتد دليل خانهء فرزندان باشد و تدبير زهره كند ، نقش و صورت تمام شود و چهره بگشايد و اعضا پديد آيد ، و استخوان بيفسرد و از حرارت سپيد گردد ، و گوشت بر زبرش درآيد . و چون اندر رگ‌ها افتد و سر سوى زير دارد و زانو بر سينه گرفته و زنخ بر او نهاده و دست بر روى دارد ؛ و نر را روى سوى پشت مادر باشد ، و ماده را به خلاف آن روى سوى [ روى ] ، و ناف با ناف پيوسته . ماه ششم تدبير عطارد را باشد و بچه دست و پاى بزند و حسّ يابد . گاه متحرّك باشد و گاه ساكن و گاه خفته و گاه بيدار . ماه هفتم در تدبير قمر باشد . اندام و مفاصل و تن سخت شود و تن سپيد و گوشت سرخ و پيه سپيد گردد ، و حركت كند و از تنگى جايگاه ، جنبش يابد و خواهد كه انتقال كند . اگر بيرون آيد زنده بماند . ماه هشتم آفتاب به خانهء هشتم [ 5 پ ] افتاده باشد خانهء مرگ باشد ، و ديگر باره ترتيب زحل را باشد . گرانى و سردى بر او غالب شود . اگر بيرون آيد زندگانيش نباشد . ماه نهم آفتاب به خانهء سفر و انتقال رسد و به مثلثّهء دوم بازافتاده و به دويست و چهل درجهء فلك رسيده ، چندانكه تفاوتست از خانهء آفتاب تا برج شرف . آن‌گاه فرزند پرورده تمام بيرون آيد ، و سبب تفاوت مدّت روزها در نتوان يافتن ، امّا سبب عمر دوم كه اندازهء صد و بيست سال طبيعى است ، عدد درجه‌هاى تمامى دور است تا سيصد و شصت درجه بعد از دويست و چهل درجه كه گفته آمد ، و هر درجه را يك سال نهادند . ديگرباره تفاوت در زيادت و نقصان عمر از اسباب